Причините за „Не“

Економската ситуација во земјата

Опозицијата против владата

Мнозинство за устав!

ЕУ позитивно оценета

Контрадикторна слика

Договорот од Ница останува важечка основа на договорот

На тој начин одлуките со квалификувано мнозинство се енормно тешки

Неопходна е дополнителна контрола на конфликтните линии помеѓу државите-членки

5 централни конфликтни линии

Богати наспроти сиромашни

Големи наспроти мали

Конфликтната линија „големи наспроти мали држави“ особено доаѓа до израз кај институционалните теми. Таа доаѓа од сè поголемиот број мали земји, кој одлучувачкиот систем што веќе беше насочен кон диспропорционалното земање предвид на малите држави, и понатаму го вади од рамнотежа.
Начелно може да се каже дека малите држави се погрижиле за тоа задолжително да обезбедат постојано седиште во Комисијата и на Комисијата да и придадат централна улога во процесот на одлучување. Големите, од своја страна, се залагаа за поголемо тежење на гласовите во Советот и појака концентрација на извршните овластувања на Европскиот совет.
Колку оваа разделна линија е сега зајакната, толку е и покомплицирана преку проширувањето. Со исклучок на Полска, кај десетте нови држави-членки се работи, имено, за мали и дури најмали земји!    
Последиците се покажаа веќе за време на дискусиите за Уставот, кај кои новите држави-членки во институционалните прашања во повеќето случаи се на страна на малите (15-ката на ЕУ) држави. Тоа со сигурност нема да придонесе да се зголеми способноста за дејствување на ЕУ, но од друга страна го зголемува интересот на поголемите држави-членки за потесна соработка во помалиот круг, како што може да се забележи.

[Почеток на страна]
 

Супранационална наспроти меѓународна соработка

Соочувањата меѓу оние држави, кои се стремат кон појака соработка во ЕУ, во правец на сојузна држава, и оние чии претстави упатуваат по можност во правец на широки рунди на пристапување, се толку стари како и самиот процес на интеграција. По претходните рунди на пристапување, како на пример онаа од 1973 (Обединетото Кралство и Данска) или 1995 (Шведска), бројот на последните е зголемен, овој тренд значително е зајакнат преку проширувањето од 2004.
Многу од новите држави членки се сомневаат во својот национален суверенитет, што со оглед на нивната историја не може да изненади. Однесувањето на Полска во дискусиите и усогласувањата за новот устав на ЕУ, донесен во јуни 2004, јасно го илустрира ова. 

„европјани“ наспроти „атлантичари“

И во конфликтот „Европјани наспроти атлантичари“ се работи за една конфликтна линија, која е толку стара колку и самата ЕЗ. Тој се одвива помеѓу оние, кои се на ставот дека ЕУ би морала да изгради независна надворешна и одбранбена политика и државите - како што е особено изразено кај Велика Британија - кои ја сметаат за потребна тесната соработка со САД и институциите во кои таа доминира. 
Тоа дека проширувањето ќе има влијанија и во каква форма, го покажа многу јасно војната во Ирак, во која повеќето земји од Средна и Источна Европа беа на страната на САД, а не беа за победа на антивоениот курс на Германија, Франција и други држави на ЕУ.

Нови наспроти стари држави-членки

Очигледна и, во нејзиното значење, не за потценување е за крај разделната линија меѓу старите и новите држави-членки. Таа ги разделува оние, кое се веќе запознаени со специјалните институции, „правилата на игра“ и процесите за пронаоѓање компромиси à la ЕУ, од земјите, кои сè уште ги учат и истовремено мораат да ги интернализираат. Како пример овде може повторно да послужи однесувањето на Полска во првото усогласување за нацрт-уставот во 2003 година.
Ако ги набљудуваме заедно овие конфликтни линии со претходно споменатите институционални правила, како изгледа нашата слика од сегашна состојба? Дозволете да фрлиме поглед на следната слика.