Faza e procesit të zgjerimit, objekt i analizës së këtushme, fillon me zgjerimin lindor. Kërkesa e parë për anëtarësim nga ana e Britanisë së Madhe është bërë që në vitin 1961, pra vetëm katër vjet pas hyrjes në fuqi të Marrëveshjeve të Romës. Por do të duheshin edhe njëmbëshjetë vite të tjera, derisa Britania e Madhe, Danimarka dhe Irlanda të mund të anëtarësoheshin vërtetë në Komunitet. Cilat ishin shkaqet e gjithë kësaj?
 

Kundërshtimi kokëfortë e Presidentit farances de Gaulle ka patur një rëndësi vendimtare në këtë kontekst. Këtu mund të kenë luajtur rol edhe motive të ndryshme ekonomike, por vendimtare kanë qenë analizat politike, pikërisht frika, se me një anëtarësim të Britanisë së Madhe – vend ky me lidhje të ngushta me SHBA – Shtetet e Bashkuara do të kishin mundësi më të mëdha ndikimi  mbi zhvillimin e  Komunitetit. Por pikërisht kjo ishte kundër idesë bazë së de Gaulle në lidhje me organizimine Komunitetit Evropian si një bashkëpunim shtetesh kombëtare sovrane dhe të pavarur nga ndikimi amerikan.

Por përkundër kësaj shtete të tjera anëtare dhe komisioni e konsiderojnë anëtarësimin e mundshëm të Britanisë së Madhe si një kundërpol të dëshirueshëm për dominancën franceze. Me fjalë të tjera: pozicioni i shteteve anëtare ndikohej nga perspektivat bazë për zhvillimin e mëtejshëm të Komunitetit Evropian. Anëtarësimi potencial britanik shihej si një faktor, që do të forconte apo dobësonte pozicionin e vet në këtë çështje dhe jo si një rreth problemesh më vete.
 

Gjithsesi parë në terma afatgjatë Franca nuk do të mundte ta pengonte zgjerimin. Në Samitin e Hagës të vitit 1969 pasardhësi i  de Gaulle, Georges Pompidou, ra dakord me rifillimin e negociatave. Me rëndësi vendimtare për këtë rënie dakord ishte fakti, që në kuadrin e një Package Deals tepër të gjerë u arrit të mbaheshin parasysh interesat e të gjitha shteteve anëtare.  Në kontekstin e kësaj pakete zgjidhjesh Franca, për miratimin e dhënë për zgjerimin, mori pohimin e vendeve të tjera për realizimin e plotë dhe zgjerimin e Politikës së Përbashkët Bujqësore. Dhe këtu dilnin në skenë interesa sektoriale me peshë të jashtëzakonshme.
 

Sigurisht, ne nuk mund ti trajtojmë me hollësi pasojat e shumta të këtij zgjerimi të parë për rrjedhën e mëtejshme të procesit të integrimit. Gjithsesi është e qartë, që me Britaninë e Madhe dhe me Danimarkën u shuan dy vende, të cilat kishin një këndvështrim krejtësisht të ndryshëm në lidhje me rolin e Komunitetit. Për të dyja vendet Komuniteti Evropian ishte në rradhe të parë një komunitet ekonomik, prej të cilit ato shpresonin të përfitonin ekonomikisht. Gjithashtu në rastin e të dyja vendeve as nuk bëhej fjalë për kufizime të mëtejshme të sovranitetit kombëtar. Për të dyja këto vende Komuniteti Evropian përfaqësonte një çështje, për të cilën opinioni publik ishte i dyzuar dhe i ndarë thellë.

Kjo situatë fillestare mbante përgjegjësinë kryesore për faktin që – në kushtet e domosdoshmërisë së vendimmarrjes unanime – zhvillimi i Komunitetit në vitet ’70 de ’80 karakterizohej nga situata të vazhdueshme krizash dhe stanjacioni.

Zgjerimi jugor i paraqitur sipas modelit tonë të faktorëve përcaktues tregon shumë bukur se çfarë roli kanë luajtur në këtë rast të gjithë faktorët përcaktues.